Deli Gücük 3 Geliyor

Zilhicce 1432. . .

Gürdal Akkoç: "Esin Dediğin Çizebilen Adama Yeteneğin Promosyonu"

Gönlünüzü çalan ilk çizim/ilüstrasyon hangisiydi?

Alfa yayınları’nın yayınladığı Conan sayı 147’nin kapağı. Jusko çizmiş idi. Hatta linkini de vereyim: http://nedesem.com/conan.jpg

Deli Gücük çizmenin hoş ve çetin yönleri neler? Sizin için kimdir Deli Gücük?

Deli Gücük çizmenin çetin yönü yok benim için. Kargalarını çizmek biraz zaman alsa da, memleketten bir şeyler çiziyor olmak, insanın içinde ayrı bir enerji yaratıyor. Deli Gücük’ün benim için kim olduğuna gelince, Gücük, bu memleketin hala ve gerçekten ihtiyacı olan tek şey: adalet. Ve Gücük, en üst mertebeden, en alttakine kadar, şikayet edebileceğiniz tek merci.

Bir Deli Gücük senaryosu çizimini ne kadar sürede tamamlıyorsunuz?

Senaryo geldikten sonra sayfa düzenlemelerini yapmak bir kaç saat alıyor. Sayfayı komple eskizlemek bir iki saat, çinilemek de bir üç saat. Tabii bu süreler tablet kullanarak çizdiğim için bu kadar kısa. Çok yaşa CTRL + Z, çok yaşa Manga Studio diyorum.

İyi çizer nasıl olunur? Talim mi, ilham mı? Disiplin mi, esin mi?

Gerçi iyi çizerin ne olduğuna bağlı ama, çizdiğini kendin gibi çizip, bolca talim yaparsan, bir yerden sonra disipline ihtiyacın kalmaz diye düşünüyorum. Ha, deadline varsa başka tabii... Esin dediğin ise zaten çizebilen adama yeteneğin promosyonu...

Issız bir adaya düşseniz yanınıza alacağınız üç çizer kimler olurdu?

Zor soru. Güçlü kuvvetlilerinden üç tane seçerdim herhalde, ne yapacağım adada çizeri?

Gölge kullanımına özel bir bilinç ve titizlikle yaklaştığınız görülüyor, hangi ilkelere göre bu ışık-gölge zıtlığını ayarlıyorsunuz?

Aslında kare neyi gerektiriyorsa ona göre kontrastı ayarlıyorum ancak bazı karelere “ulan biraz daha siyah vurayım da havalı olsun” dediğim de oldu. Bunun tam bir açıklaması olmadığı için net bir cevabım yok, çizerken bir yandan da seyrettiğiniz için göz, kendisi uyarır, “bak şurası fazla beyaz kaldı, karartalım orayı.” diye...

Çizgi roman tercihleriniz neler? Gözdeleriniz ve keşifleriniz?

Uzun zamandır çizgi roman satın alamadım. En son okuduğum çizgi roman Red Sonja idi, o da doğum günümde hediye gelmişti...

Bugünkü haliyle dünya bir tablo olsaydı, köşesinde hangi ressamın imzasını görürdük?

Muhtemelen Simon Bisley.

Son olarak. . .Deli Gücük mü döver, Cinhan mı?

Bu ikisinin kavga etmek yerine bi hana gidip beraber kımız içeceklerini düşünüyorum ben.
seruven.org'tan alınmıştır.

Uğur B. Sertçelik: “Çizgi Romanın da Bir Mühendisliği Var”

Deli Gücük çizerlerinden Uğur ile sanat, hayat ve çizgi romanlar hakkında konuştuk.

Uğur, mühendis olup sanatla uğraşmak nasıl bir şey...
Mühendis olup sanatla uğraşmanın benim açımdan en ilginç noktası, farklı iki yaşam tarzını bir arada sürdürmek olabilir. Şöyle açıklıyayım, gündüz herkes gibi işime gidiyorum, akşamları ve haftasonları ise yıllarca okuyup kendilerine özendiğim kostümlü çizgi roman kahramanları gibi gizli kimliğime bürünüp çizmeye başlıyorum…Son dört yıldır bu şekilde çalışıyorum.
 

İster istemez bir kıyaslama yapmış olmalısın. Güzel Sanatlarda yüksek lisans yaptın çünkü…

Bir kıyaslama yapmam gerekirse, mühendislik ve çizgi roman çok uzak konular değil bence. Çizgi romanın da bir mühendisliği var. Çünkü sanat yapıyorum diyip devasa tuvallere boya bidonları fırlatıp hah bu oldu! demiyorum. Çizgi roman öncelikle bir disiplin işi, zamanı çok iyi kullanmak lazım, belli bir plan doğrultusunda çalışıp, bir senaryoyu size ayrılan birkaç sayfaya en doğru şekilde ve okuyanın en rahat anlayabileceği şekilde aktarmak lazım, bu da mühendisliğe çok uzak bir nokta değil bence. Her çizer kendi tarzını oluştururken yaptığı şey de tam anlamıyla bu işin mühendisliği. Bir çizeri çizgisinden tanırız. Çizer de bu çizgiyi oluşturana kadar farkında olmadan uzun bir süre bu işin ARGE’sini yapıyor. Bir çizeri diğerinden ayıran da, belli sorunlara getirdiği çözümler oluyor ve bu da onun tarzını oluşturuyor. Çizgi roman ve mühendislik denilince aklıma Scott Mc Cloud geliyor; “Çizgi Romanı Anlamak”, “ Çizgi Romanı Yeniden Keşfetmek” diye iki kitap yazdı, şu anda MIT’de, Microsoft’ta, Electronic Arts’ta görsel iletişim seminerleri veriyor.
 

Sanatçı kaprisi yapmıyor musun örneğin
Yukarıda da bahsettiğim tuvallere boya bidonu fırlatıp sanat yapsaydım ve hayatımı bununla kazansaydım çok güzel kapris yapardım.
 

Senin için karikatür kökenli diyebilir miyiz? Şimdilerde foto realistik işler yapıyorsun o yüzden sordum…

Ben kendimi pek öyle görmüyorum. Karikatür konusunda hiçbir zaman çok hevesli olmadım, para kazanmak için yaptığım işler genelde karikatüre yakın olduğu için uzun bir süre öyle çizdim. Şu anda yaptığım işler için pek foto realistik diyemem ama Tam Macera’ya çizdiğim Meşhur Hafiyeler öyleydi, bir sayfayı bazen 3 günde bitiriyordum. Gerçekten çok yorucu ve sabır gerektiren bir süreçti. Zaten şu anda en çok kafayı yorduğum nokta da bu, kaliteli bir iş çıkarıp aynı zamanda nasıl hızlı çizerim bunun yolunu bulmaya çalışıyorum. Genelde günde 1 ya da 2 sayfa (çinileme hariç) çiziyorum. Ve şunu farkettim ki bu tür hızlı çizilen sayfalar daha önceden çizdiğim foto realistik işlere göre daha tatmin edici oluyor (ya da zamanımın eskisinden az olduğu gerçeği yüzünden kendimi kandırıyorum :)
 

Çizgilerinde gore etkisi çoğaldı. Korku literatürünü andıran grotesk sahne ve tiplemeler kullanıyorsun. Üzerine kalacak, Slayer hikâyecisi olacaksın…

Keşke olabilsem. Son zamanlarda daha fazla bu tür şeyler çizmeye başladım ve galiba kendiliğinden bir yönelme oluştu. Ayrıca yaratık çizmekten zevk almayan çizer yoktur sanırım.Çizerken benim için önemli olan farklı duygusal ifadeleri verebilmek ve hikayede bir atmosfer oluşturabilmek. Korku hikayelerinde de bunu yapmamı sağlayacak yeterince malzeme var. Bunun yanında çok ağır bir melodram senaryosu gelseydi onu da bayıla bayıla çizerdim, ama ne yazık ki gelmiyor……
 

Görsel olarak kendini nasıl besliyorsun? Filmler, fotoğraflar…

Sinema, çizgi romanlar ve mizah dergileri diyebilirim. Genelde isme göre takip ediyorum, yani genelde beğendiğim yönetmenlerin filmlerini izliyorum, çizgi romanda ise çizerine göre., Hikaye ne kadar güzel olursa olsun beğenmediğim bir çizerin kitabını sonuna kadar okuyamam. Mizah dergileri de Suat Gönülay, Galip Tekin, Kemal Aratan, Bülent Arabacıoğlu, İlban Ertem gibi ustaları tanımama vesile oldu. Bir hikayeye hazırlanırken filmlerden ve fotoğraflardan yararlanıyorum . Genelde mekan çizerken filmlerin karelerini dondurup bakardım, ama artık vaktim olmuyor. Bu konuda internet çok işime yarıyor, mümkün olduğunca fotoğraf referanslı çizmeye çalışıyorum. İlk çizdiğim hikayelerde herşeyi bakarak çiziyordum, mesela bir ceketin kıvrımlarını çizmek için bile fotoğraf araştırıyordum, şu anda sadece obje ve mekanlar için fotoğraf kullanıyorum.
 

Deli Gücük sence bir korku karakteri mi?

Amacı korkutmak olsaydı böyle bir şeyi kabul edebilirdim, ama hikayelerin sadece korku türüne ait olamayacak kadar zengin olduklarını düşünüyorum.
 

Çizgi roman aksiyondur diyenlerden misin?

Kesinlikle böyle bir düşüncem yok, olsaydı zaten o tür şeyler çizerdim. Soru aklıma Örümcek Adam çizeri Ross Andru’yu getirdi, bu türün en iyi örneklerini verdiğini düşünüyorum.
 

Kargalar konuşur mu?

Akıllı hayvanlar olduklarını biliyorum, konuşsalar bile az ve öz konuştukları kanaatindeyim.

Fotoğraf: Kerem Yücel

seruven.org adresinden alınmıştır.

Deli Gücük’ün Kalabalık Bilinçaltı

Geçen sene Kamra Yayıncılık tarafından yayımlanan Deli Gücük -Osmanlı Taşrasından Korku ve Dehşet Hikâyeleri-, Türkiye’de ilk kez farklı yazar ve çizerlerin çalışmalarıyla katkıda bulunduğu bir çizgi roman albümü olma özelliğini taşıyordu. 12 yazar-çizer hayalgücünde olan bir kahraman vardı karşımızda. Aynı kahramanın yeni maceralarıyla dolu ikinci Deli Gücük albümü “Alacakaranlık Zamanlar”, raflardaki yerini aldı. Deli Gücük’ün karanlık bilinçaltı kadrosu yine sıkı bir çalışma ortaya koymuş.

232 sayfalık çizgi roman kitabında 16 çizgi roman ve usta işi illüstrasyonlarla zenginleştirilmiş 3 öykü bulunuyor. Editörlüğünü Levent Cantek'in yaptığı kitapta Aziz Tuna C., Murat Başekim, Özgür Kurtuluş, Emre Kuzuoğlu, Ömer Bahri Gördebak ve Can Dağ yazar olarak katılıyor. Coşkun Kuzgun, Uğur Bülent Sertçelik, Çağrı Coşkun, Murat Gürdal Akkoç, Ozan Küçükusta, Selçuk Ören, Ethem Onur Bilgiç, Murat Başol, Varol Gökdamar, Emre Yüce çizgi roman sayfalarıyla; Mert Yavaşça, Koray Kuranel, Turgut Demir, Elif Varol Ergen, Zeynep Özatalay, Melike Acar, Yıldıray Çınar, Fatih Okta, M.K. Perker ve Kenan Yarar ilüstrasyonlarıyla yer alıyor. Kitabın sonunda Can T. Yalçınkaya'nın korku çizgi romanları üzerine bir yazısı da bulunuyor.

Anadolu Gotiği
Anadolu topraklarına has sözlü gelenekten yola çıkan anlatıları çağrıştırmasına rağmen alternatif bir havası olan, bize has gibi gözükse de gotik atmosferiyle evrensel bir tadı da olan bir çizgi roman Deli Gücük. Tepesinde ölümün kanatlı temsilcileriyle gezen, genellikle iyilik yapmasına, alçaklarla kendi yöntemleriyle hesaplaşmasına rağmen son derece tekinsiz bir seyyah, mistik bir eşkiya avcısı olan olan Deli Gücük’ün maceraları yine farklı hikâyeciler tarafından yazılıp farklı çizerlerin kaleminde hayat bulmuş.

Aynı kahramanı, aynı albüm içinde farklı yazar ve çizerlerden takip etmek Deli Gücük okurlarına has bir zevk. Bu deneysel ve kolektif yaklaşım sayesinde kahramanımız aynı ruha sahip olsa da görünümü ve kaderi sürekli değişiyor. Her zaman sakallı, uzun saçlı, iri, hırpani olsa da bazen bir black metal grubunun solistine benziyor, bazen biraz daha evcilleşip yönetmen Zeki Demirkubuz’u veya Barış Manço’yu andırıyor. Deli Gücük’ün maceralardaki ağırlığı da çizim tarzı gibi standart değil. Bazen hikâyelerin merkezinde yer alıyor, bazen geri planda, bir tür gözlemci konumunda kalıyor. Bu yapıya alışan okur da her yeni hikâyede Deli Gücük’ün mevzuya nereden ve nasıl dahil olacağını merakla beklemeye başlıyor.


Deliliği Yüceltmek
Farklı yazar ve çizerlerin yaratıcılığından beslenmek, adı “deli”ye çıkmış bir kahramanı anlatmak için ideal bir yöntem aslında. Ne yapacağı belli olmayan, ruh hali sürekli değişen bir karakterin, sürekli değişen yazar-çizer kadrosu tarafından ele alınması son derece esprili bir yöntem. Bu kadar boyutlu ve katmanlı bir karakteri tek bir görüntüye ve ruh haline indirgemek haksızlık olurdu. Zaten karakterin tekinsizliği, her öyküyü başka birinin yazmasından kaynaklanıyor biraz da. Aynı figürü farklı açılardan gördüğümüz kübik bir resim mantığı hakim Deli Gücük’te… Üstelik hem görsel hem de metinsel açıdan…

Genel olarak deliliği yücelten bir duruş var karşımızda. Deli Gücük sözde akıllı olanlara yol gösterip ders veriyor. Bazen onların vicdanı oluyor. Bazen öykülerde denge unsuru oluyor. Veya her şeyi düzenleyen görünmez bir el... Tepesinde uçuşan kara kargalarla birlikte nereden gelip nereye gittiğiyse her zaman belirsiz…

Deli Gücük’ün kareleri şiddet açısından da gayet cüretkâr… Sayfaların arasında canlanan başsız köpeklere, kargalar tarafından gözü oyulanlara, kılıçla kafası uçurulanlara, hatta kendi kafasını kesip yoluna devam edenlere rastlamak mümkün. Konuşan veya değişime uğrayan hayvanlar gibi fantastik öğeler de karşımıza çıkabiliyor. Cinler, hortlaklar, haydutlar öykülerden eksik olmuyor. Bu özellikleriyle de yerli çizgi roman geleneğinin uzak geçmişi anlatan salt kahramanlık hikâyelerinden farklı bir duruşu var Deli Gücük’ün.

Adalet ve intikam ekseninde dönen hikâyeler klasik anlamda olmasa da efsaneleri çağrıştırıyor. Efsane denen şey herkesin kendince anlattığı bir anlatıysa eğer, her Deli Gücük hikâyesinin farklı yazarlar ve çizerler tarafından kaleme alınması büyük isabet.


Öykü, çizgi roman ve İlüstrasyon
Deli Gücük; tam sayfa çizimleriyle bir illüstrasyon kitabı, sadece yazıdan oluşan kısımlarıyla bir öykü kitabı ve diğer bölümleriyle bir çizgi roman... Yani elimizdeki albüm çeşitlilik duygusundan nasibini almış, disiplinler arası olabilen, farklı boyutlar eklenerek zenginleştirilmiş bir çalışma.

Zevkler ve renkler tartışılır. İki albümdeki tüm çizimler arasından beni en çok etkileyen birinci albümün kapağının da çizeri olan Korkut Öztekin’inkiler oldu. “Son Saat” öyküsündeki bu çizimlerin her karesi büyütülüp duvara asılacak kadar iddialı bence. Ama Korkut Öztekin’in çizimlerinden bile güzel olansa, her macerada ayrı bir çizim tarzıyla karşılaşmak...
Hakan Bıçakçı
Birgün Kitap, 24.4.2010

İlüstrasyon: Turgut Demir

Çıplak Ayak

Emir Erol
link

Gölge ile Deli Gücük

Gölge e-dergi için çizilen kapak çalışması
Şükrü Bağcı
link

Bir Şey İnmiş Harabeye...

Zeynep Özatalay
link

Ethem Onur Bilgiç: “Çizgi Roman Zor Ama Eğlenceli”

Gördüğümüz kadarıyla en geç Deli Gücük çizeri sizsiniz. Kendinizi kısaca tanıtır mısınız?

24 yaşındayım. O kadar genç sayılmam heralde : ) . Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesinde Grafik Tasarım bölümünde eğitimime devam ediyorum. Çizgi roman dünyasına küçük yaşlardan beri büyük ilgim olsada son 2-3 senedir bu işe gerçekten kafa yoruyorum.



Deli gücük kadrosuna nasıl katıldınız?

İlk Deli Gücük albümünü gördüğümde heyecanlandığımı hatırlıyorum. Türkiye böyle şeylerin yapıldığını duymak, görmek gerçekten güzel. İkinci albümün yapılacağı duyurulduğunda Levent Cantek le konustuk. Onunla çalışmak benim için gerçekten iyi oldu. Hiç yan yana olmasakta çok şey öğretti bana.



Kitap dergilerinde ilüstrasyonlarınıza rastlıyoruz. Edebiyatla ilgili misiniz? Şu yüzden soruyorum. Çizgi roman ile edebiyat birbirine pek yakın bulunmazdı. Şimdilerde çizgi kitap dergilerinde de yer veriliyor. Çizgi romanlar daha mı nitelikti oldu sizce…

Dergiler ve kitaplar için yaptığım çalışmalar daha çok illüstrasyon oluyorlar. Bence illüstrasyonla çizgi roman kardeşte olsa ayrı dünyalardalar. İllüstrasyonu daha çok grafik tasarıma yakın gibi görüyorum. Birşeyler tasarlıyor ve yazıyı biraz daha desteklemek için kullanıyorsunuz. Çizgi romanın ise kendine has dinamikleri var. Daha çok film çekmek gibi. Bir yönetmen gibi tek tek sahneleri tasarlıyorsunuz. Çizgi roman daha fazla vakit isteyen, ama çok çok eğlenceli birşey.



Çizer olarak belli bir hedefiniz var mı? Pek çok genç çizer adayı gösterilen emeğin karşılığını alamamak gibi ekonomik nedenlerle başka alanlara kayıyor. Bir çizerin karşısında nasıl bir piyasa var size göre…Umut ve umutsuzluk bağlamında nasıl bakıyorsunuz hayata…

Çizer olarak tabiki birsürü hedefim ve amacım var. Çizgi roman alanında olsun animasyon alanında olsun daha fazla iş ortaya koymak istiyorum. Hatta bu aralar hem bir kitap hemde animasyon yapmaya çalışıyorum. Herhalde yakında ikisini de sonuçlandırırım.



İstanbul’da yaşamaktan memnun musunuz?

İstanbula Anadolu Ereğli’sinden geldim. Küçük bir ilçeden büyük bir şehre gelmek tabiki önemliydi. Biraz zor oldu ilk zamanlar ama suan 6 senedir İstanbulda yasıyorum ve gerçekten bu şehri seviyorum. Hem şehir hem etkinlikleri hem de imkânlarıyla Türkiye’nin sanırım en şanslı şehiri. Bu olanakları iyi kullanırsanız da size gerçekten çok sey katan bir şehir.



Son soru: Kargalardan korkar mısınız?

Kargalar her zaman ilginç gelmiştir bana. Çocukken biraz korkardım. Onlara hiç bulaşmamak daha mantıklı gelmiştir hep.

Hasta Adam

Hasta Adam: Osmanlı’nın son saatinde siperlere musallat olmuş veba ya da harp ruhu. Yoksa başka birşey mi?